De tientallen vakbladen van ReedBusiness zijn ingedeeld bij uitgeefgroepen. Daarbij zijn bladen die min of meer in hetzelfde gebied opereren, geclusterd: landbouwbladen bij elkaar, economische bladen bij elkaar, bladen over de verschillende facetten van de zorg bij elkaar, en ga zo maar door.

Ik kan nu uiteraard alleen voor mijn eigen uitgeefgroep, Food&Horeca, spreken. Hieronder vallen bladen voor supermarkten, voor evenementenorganisators, bladen voor versverwerkers en ambachtslieden als bakkers en slagers én natuurlijk bladen voor horecaondernemers.

Bij de meeste titels is het betrekkelijk simpel en werken redacteuren voor één titel. Het kan goed zijn dat hij dan ook voor de internetsite en de e-mail nieuwsbrief publiceert, maar nog steeds onder dezelfde titel.

Nu wil het geval dat onze titel Misset Horeca over de jaren heel wat zusteruitgaven heeft overgenomen en/of in de markt gezet. Op één redactie worden naast Misset Horeca ook Misset Restaurant, Misset Café, Misset Hotel, Misset Catering en Snackkoerier gemaakt. En dan nog steeds geldt dat de meeste redacteuren voor slechts één titel werken. Of eigenlijk: iedereen werkt voor de hoofdtitels Misset Horeca of Snackkoerier en in veel gevallen nog voor één zustertitel.

Nu is er echter één uitzondering. En dat is dus ondergetekende.

Ik ben culinair redacteur. En als er één verbindend element is dat alle segmenten van de horeca verbindt, is het eten. Of het nou over restaurants, hotels, cafés of catering gaat, overal wordt gegeten. En dat brengt met zich mee dat in alle titels een culinaire rubriek zit.

Dat brengt aan de telefoon de nodige ‘schizofrenie' met zich mee. Voor ik bel moet ik me altijd goed bedenken voor welke titel het verhaal ook alweer is, want het is een beetje vreemd om tegen een eigenaar van een sterrenrestaurant te zeggen ‘met de redactie van Misset Catering'.

Intussen raak ik bedreven in het snelle schakelen. Maar wat ik me afvraag: is dit bij andere bladen ook zo? Zijn er misschien nog extremere voorbeelden? Of ben ik de enige die me in mijn werk wel eens schizofreen voel?

Demian van der Reijden
culinair redacteur
Misset Horeca, Misset restaurant, Misset Café, Misset Catering, Missethoreca.nl

Drie keer is scheepsrecht, houden we ons voor. Drie keer, waarvan we er nu twee gehad hebben.

Laat ik het uitleggen: overal bestaat tegenwoordig een prijs voor, dus ook voor vakbladen. En laat dat nou net onze business zijn, bij Reed Business. De meest prestigieuze prijs voor vakbladen is de LOF-prijs, die wordt toegekend door het Lucas Ooms Fonds. Samen met drie andere titels van Reed Business was Misset Horeca in de running voor deze prijs. Voor de tweede keer zelfs: twee jaar geleden waren we ook genomineerd. En ook toen, om de uitkomst van dit stukje maar even weg te geven, wonnen we hem niet.

De LOF-prijs kent twee categorieën: innovatie en de ‘gewone' prijs. In totaal hadden 53 titels zich aangemeld, waarvan er door een vakkundige jury vijf werden genomineerd voor de LOF-prijs en drie voor de innovatieprijs. Misset Horeca behoorde tot de vijf genomineerden voor de LOF-prijs, samen met Reed Business-titels Medisch Contact en de combinatie Zibb/Bizz. De andere twee waren Ars Aequi van de gelijknamige uitgeverij en VNU-blad Computable. De laatste ging er met de titel vandoor. Waarvoor uiteraard felicitaties op zijn plek zijn.

Maar ook een lichte teleurstelling is op zijn plaats. Niet alleen heeft Reed Business de veelbelovende uitgangspostie (vier van de acht nominaties voor twee prijzen kwamen uit de RB-stal) niet waar kunnen maken - want ook de innovatieprijs ging aan de neus RB-titel Auto- & Motortechniek reparatiewijzen voorbij en werd gewonnen door Sdu-blad RePublic - maar ook viste Misset Horeca als titel voor de tweede keer achter het net. En dat is natuurlijk jammer.

Maar, zoals gezegd: drie keer is scheepsrecht. Ja, het is economisch niet de beste tijd, en het zou liegen zijn als ik beweerde dat wij daar niets van merken. En ja, de tegenstand in bladenland, voor wat betreft de LOF-prijjs, is geducht. Toch ben ik ervan overtuigd dat we, mochten we ons over twee jaar weer durven aanmelden, die prijs gaan pakken. Want, zoals de voormalige hoofdredacteur Hans Steenbergen verzuchtte: ‘Een mens kan zich twee keer vergissen. ' Maar drie keer? Ik dacht het niet.

Demian van der Reijden
culinair redacteur Misset Horeca

Het zijn verloren werkdagen, zo tussen kerst en oud&nieuw. Geen files, dat zegt al genoeg: werkend Nederland blijft massaal thuis - of staat op ski's, ergens in Europa. Het is dat ik geen vrije dagen meer had, anders had ik nu ook vakantie genomen.

Gisteren, mijn eerste werkdag na ruim een week vakantie waarin ik mijn portie sneeuw wel weer gehad heb voor deze winter, bekeek ik het vakantieschema van onze redactie. Slechts vijf van de achttien werken. Bijna iedereen is tot en met 2 januari vrij.

Tel het vooruitzicht van die kille, echoënde redactieruimte op bij de voorspelde mist en gladheid, en de som is makkelijk: thuis werken.
Normaal gaat me dat goed af, en ben ik thuis minstens zo productief als op de redactie. Niet nu. Net terug van vakantie, dus nog enigszins in dat ‘que sera sera-ritme' dat je makkelijker aanneemt dan afleert. Daarnaast werkt vriendinlief voor het eerst ook thuis, om dezelfde redenen als ondergetekende. Nou weet ik niet hoe andere thuiswerkers dat ervaren, maar ik kan zeggen: thuiswerken moet je alleen doen. De verleiding is groot om nèt iets langer in bed te blijven, nèt iets langer koffie te drinken en nèt wat vaker samen de deur uit te gaan voor al die zaken die je normaal in een vakantie doet - nieuw bed kopen, overdag boodschappen doen voor dat verlate kerstdiner met 15 gasten, en vuurwerk, champagne en oliebollen kopen.

Zucht.

Het meest vervelende is het schuldgevoel: ik ‘werk' wel, maar er komt weinig uit m'n handen. Maar dat is niet helemaal mijn schuld: de ene collega waar ik mee samenwerk heeft vakantie, de andere zou wel moeten werken, maar reageert niet op mailtjes, dus werkoverleg is lastig. En om het maar even journalistiek te verantwoorden: probeer maar eens iemand te bellen nu... wedden dat je 9 van de 10 keer bot vangt?

Ik bedoel maar, werken in de kerstvakantie is geen pretje. Bof ik even dat ik vandaag om 16.00 mag stoppen...


Demian van der Reijden
culinair redacteur




PS. Dit blog is openhartiger dan ik bedoelde toen ik eraan begon. Maar liever eerlijk zeggen hoe het is, dan volhouden dat je echt gewerkt hebt, terwijl er nul resultaat is. Ik zie reacties van hoofdredactie, personeelszaken en directie wel tegemoet...  ;-)

Het was even zweten, maar hij staat toch echt live! www.nursing.nl heeft een nieuwe look gekregen en daar zijn we best trots op. Natuurlijk zijn er her en der nog wat kinderziektes, soms komen we bijvoorbeeld nog wel eens linkjes tegen die niet werken. Maar we werken hard om die probleempjes op te lossen. En dat gaat heel voorspoedig. Voorlopig is dit een mooi begin. In 2009 gaan we de site uiteraard verder optimaliseren en vooral oppimpen met nog leukere blogs, foto’s en video.

Maandag, 12.00 uur: ‘Waar blijft de nieuwsopening?', ‘Is die rubriek al af?', ‘Ik wacht nog op een pagina!'. Maandag is deadline-dag, en bovenstaande uitroepen komen van onze eindredactie, die midden op onze redactieruimte haar ‘eilandje' heeft. Natuurlijk chargeer ik hier een beetje, maar dat mag. Het is een blog.

Maandag - en soms dinsdag - sluit de editie van Misset Horeca van die week. Dat vergt planning. En dat was ik niet gewend. Bij online, waar ik eerst werkte, was er de weldaad van het gebrek aan deadline. Of een constante deadline, dat is maar hoe je het bekijkt. Als een stukkie af is, gaat het direct het net op, en dan ben je er klaar mee. En als het een uur later of zelfs een dag later klaar is, zal daar niemand wakker van liggen, hoeven er geen persen te wachten, en is er geen blad dat te laat naar de abonnees gaat.

Sinds een maandje betreed ik de wondere wereld van de printredactie, waar de deadline heilig is. Of in ieder geval in je nek hijgt. Naast de nieuwsverhalen die elke maandag af moeten voor de wekelijkse editie lopen er rubrieken die ik eens in de twee, vier of acht weken placht te verzorgen. En daar begint het grote plannen.

Content moet soms op donderdag de week voor verschijnen worden aangeleverd, mét foto's. Met de afspraak maken, het interview afnemen, de foto's laten maken, de tekst uitwerken en soms laten nalezen door geïnterviewden, moet ik dus twee tot drie weken vooruit denken. Zeker nu, met de feestdagen in het vooruitzicht.

Van sommige rubrieken maak ik verschillende afleveringen op één dag. Vooral de rubriek waarbij chef-koks een gerecht moeten klaarmaken omdat het op de foto moet: ik laat er vier samenkomen, en maak dus vier afleveringen tegelijk. Dat betekent dat ik nu al teksten af heb, die pas in maart geplaatst worden. Een vreemde gewaarwording.

Het kan nog sterker: naast het weeknummer brengt de culinaire redactie van Misset Horeca vijf keer per jaar een bijlage uit over de wereld van de restaurants. Elk nummer heeft een thema, en die zijn nu al voor heel 2009 bepaald. Ik weet dus nu al globaal waar ik in oktober volgend jaar over ga schrijven...

Tot nu toe ben ik telkens ruim voor de deadline klaar. Maar of dat zo blijft? Ik denk dat ik nu al weet welke schreeuw er in oktober 2009 van ons eindredactie-eiland komt: ‘Demian, ik wacht nog op die pagina!'

Demian van der Reijden
culinair redacteur

Even worden deze week onze eigen beslommeringen overvleugeld door het verkiezingsgeweld in Amerika. Wordt het Obama of McCain? Over twee dagen weten we het. Ach, hoewel ik net als velen hoop dat het Obama wordt, vind ik het geen goede indruk maken dat de man die aan het hoofd van de machtigste economie ter wereld komt te staan, om ‘change' moet vragen...dan weet je dat er écht een financiële crisis op het punt van uitbreken staat.

Maar change in die andere betekenis, van verandering, dat kunnen wij ook! Of in ieder geval, ik wel. Vanaf vandaag bezie ik de redactie met een geheel andere blik, vanuit een heel andere hoek. Letterlijk. Want vanaf vandaag ben ik begonnen in een andere functie binnen dezelfde redactie. Van internet naar print.

Terwijl aan de andere kant van de ruimte, op mijn oude plek, mijn opvolger wordt ingewerkt als webredacteur, buig ik me over de wereld die gastronomie heet.

En wat betreft change, bij de afdeling werkplekbeheer zitten ze er bovenop: ik had vanmorgen koud het eerste bakkie koffie achter de kiezen, komen ze al mijn bureau ‘inmeten': of het wel op de goede hoogte staat. En húp, even de telefoons omprikken, zodat ik hetzelfde nummer kan blijven gebruiken. Of ik nog een extra ladenkast krijg, is de vraag, maar snel zijn ze wel, de mannen van werkplekbeheer! Of het nou het veranderen van de politieke stroming in Amerika of het veranderen van bureau in Doetinchem is, change we can!

Demian van der Reijden
culinair redacteur

Zo af en toe is het goed om bij te praten met oud-studiegenoten. Zeker als daar dan een koud biertje bij hoort. Interessant om te horen waar ze mee bezig zijn, waar ze werken en -niet onbelangrijk- wat ze verdienen, om te kijken of het gras bij hen niet groener is.

De gelegenheid waar ik laatst was, een borrel voor journalisten die ‘iets met Afrika hebben' of er gewerkt hebben (en die uit de laatste categorie horen, net als ik, meestal ook bij de eerste), bracht me ook terug naar mijn oude stage-adres: locatie was het dakterras van het voormalige Volkskrantgebouw aan de Amsterdamse Wibautstraat.

De meesten van de aanwezige studiegenoten, waarvan er intussen een tiental ook in Afrika heeft gewerkt, zijn freelancer. Daarmee is het altijd interessant discussiëren over de voors en tegens van freelancen versus de vaste baan.

Lang zag ik freelancen als ideaal: alleen maar verhalen maken die je leuk vindt, de vrijheid eens een dagje niet te werken, de wereld over reizen en een gepeperd uurtarief presenteren. Nu ik inmiddels ruim een jaar in dienst ben bij Reed Business, en mijn arbeidsvoorwaarden en werkplezier vergelijk met dat van mijn freelancende vrienden, ben ik stiekem blij dat ik GEEN freelancer ben. Niet alles aan dat vrije bestaan is zo rooskleurig als ik me voorstelde, het gras bij de freelancende buren vergeelt...

De één is bezig met een lijvig boekwerkje voor een middelgrote gemeente, iets met Erg Veel Ambtelijke Taal, zeg maar. Moet je van houden. Daarnaast is zij geen kei in onderhandelen, en heeft zich met een halve euro en een bounty laten afschepen.

De ander doet wel veel leuke projecten, met reisjes, maar zit door faillissement van een opdrachtgever nog op een paar duizend euro te wachten. Ze moest verhuizen omdat de huur niet betaald kon worden, en bovendien stapelen de rekeningen van haar advocaat zich op.

Weer een ander deed een supercool project in het buitenland: van Zuid Afrika naar Nederland rijden en onderweg overal fotoreportages maken. Na zeven maanden was ze bijna terug, maar toen werd in Hongarije de auto opengebroken en alle harddisks, back-up cd's en camera's gejat. De apparatuur was verzekerd, maar naar het geld dat ze met de foto's wilde verdienen (het zou o.a. een boek worden) kan ze fluiten.

Nee, als ze horen dat ik netjes elke maand een bedrag op mijn rekening krijg waar zij soms anderhalve maand voor moeten buffelen, en daarnaast nog een mooi pakket secundaire arbeidsvoorwaarden heb als extra vakantiedagen, verzekeringskortingen en dertiendemaanden, dan zijn zíj, mijn freelancende collega's die ik altijd benijdde, jaloers op míj.

Tuurlijk, de drang naar vrijheid blijft kriebelen, en misschien komt het er ooit wel van, maar ik doe nu iets wat ik ontzettend leuk vind. Ik werk in een branche die me boeit, kom bij interessante bedrijven, ontmoet inspirerende ondernemers en krijg soms nog een zevengangenlunch voorgezet ook. Tel daarbij op de leuke directe collega's die je als freelancer nooit zult hebben, de lol van het multimediaal werken én de kracht van een groot commercieel bedrijf erachter, en je snapt waarom ik bij Reed Business werk. En dat snappen mijn vrienden nu ook. Het gras is hier écht groen.

Demian van der Reijden
multimediaal nieuwsredacteur



PS. Dit is mijn eerste bijdrage in de categorie Redactie. Hiervoor hoorde ik bij de Nieuwkomers, maar na ruim een jaar in dienst te zijn, past dat label niet echt meer.

De twee dames, overduidelijk collega's van elkaar, hadden in de trein op weg naar huis alle tijd voor een goed gesprek. Allebei waren ze net terug van vakantie, maar aan het gesprek te horen ligt die periode van ontspanning al ver achter ze en hebben ze het werkritme alweer moeiteloos opgepakt. ‘Er zijn geen scholingsmogelijkheden en deze baan heeft geen doorgroeimogelijkheden. En het management denkt dat we wel gemotiveerd blijven omdat we zo'n ge-wél-dige baan hebben.'

De ander: ‘Ik hoorde Albert voor hij op vakantie ging nog tegen Lisa zeggen dat hij zijn laptop mee zou nemen zodat hij wat kon werken. Die nieuwe medewerkers geloven dat nog ook hè. Het is ieder jaar weer hetzelfde liedje. We zouden hem eigenlijk voor de grap eens een mail moeten sturen: Albert, ik heb gehoord dat je je laptop bij je hebt en dus bereikbaar bent, misschien wil je even naar dit voorstel kijken.'

Wat de vrouwen die twintig minuten ook tegen elkaar zeiden ademde een sfeer van negativisme. De klaagzang herinnerde me aan onderzoek van een jaar of twee geleden waarin werkgevers erop werd gewezen dat de helft van de werknemers zich op strand of onder de palmboom bezint op hun huidige baan. 14 procent voegt de daad bij het woord en zet de stap naar een nieuwe werkgever.

Als ik de werkgever van deze dames was, zou ik ze een strandvakantie aanbieden.

In de (digitale) boekwinkel liep ik lange tijd met een grote boog om de afdeling managementboeken heen. Titels met hoog bla bla-realisme zoals Inspirerend leiding geven begint bij jezelf en Ik wil weer van mezelf zijn zorgden tijdelijk voor een stevige mangementboek burn-out.

Tot deze week. De ban werd gebroken door een boek met Amerikaans allure: Tot hier en nu verder!Hoe succesvolle mensen nog succesvoller worden! (er stond nog net geen uitroepteken achter de naam van de auteur).

De auteur, Marshall Goldsmith, schijnt een grootheid te zijn (ik had nog nooit van hem gehoord, maar zoals gezegd loop ik een paar boeken achter). Een beetje manager laat zich tegenwoordig een jaartje door Marshall coachen en moet aan het eind van de rit 150 duizend euro afrekenen. Ook dat staat op de achterflap, dus dit moet een heerlijk boek zijn.

En dat is het. Al die managers die 150 duizend euro hebben betaald (of zou hun baas deze training vergoeden?), komen in het boek nog eens aan bod, mét al hun onvolkomenheden. Dat levert leuke tips op voor personeelsmanegers.

Bijvoorbeeld dat het vermijden van een verkeerde beslissing beloond moet worden. ‘We belonen punctualiteit, niet het feit dat je niet meer te laat komt', aldus Marshall. Zijn advies: schrap de ‘to do-lijst' en maak eens een ‘mee ophouden-lijst.'

Per direct stop ik met het niet meer lezen van managementboeken. 

In de kroeg in Utrecht kwam ik laatst een oude vriendin tegen. 'Joh, wat doe jij nou zoal tegenwoordig?' was haar weinig verrassende eerste vraag. Minstens zo verrassend was mijn eigen antwoord. 'Naja gewoon, ik werk fulltime als redacteur bij Nursing, schrijf de klinische artikelen voor het blad en coördineer wat redactionele zaken. Oh ja en daarbij houd ik de website up to date en maak ik videofilmpjes.' Ze knikte vol bewondering. 'Wat afwisselend en creatief; precies wat voor jou', gilde ze boven de stampende muziek uit.

Het begon deze week allemaal met een bericht van weblogger en personeelsmanager Gert-Jan Duis op PuurP&O, de nieuwe discussiesite van P&Oactueel voor HR-mensen.

Zijn bijdrage heet ‘De HRscheurkalender' en het is nu al een van de meest gelezen berichten op PuurP&O. Het bericht over de scheurkalender is behalve leuk ook een bevestiging van iets geheel anders. Vroeger (en dat is echt nog maar een paar jaar geleden) waren tijdschriften en kranten ‘zendergedreven'. De redactie maakte iets moois (dat vond de redactie althans) en duwde het eindresultaat bij u als lezer door de brievenbus. Inmenging van lezers werd maar matig gewaardeerd.

De HR-scheurkalender is het bewijs dat het ook anders kan. Iemand heeft een geweldig idee en publiceert dat zonder inmenging van de redactie. Die laatste biedt alleen een geschikt podium en brengt lezers met elkaar in contact. Het idee blijkt zo goed, dat het in korte tijd leidt tot vele reacties. De roep om de verzamelde citaten te bundelen en uit te geven in de vorm van een echte scheurkalender wordt luider.

Wat de redactie van P&Oactueel ziet de HRscheurkalender later dit jaar het licht. Ik verheug me erop.


Stefan Tibben | hoofdredacteur P&Oactueel

 Eerlijk antwoord geven: Zou jij willen werken voor een organisatie waar het tijdens werktijd verboden is de website Marktplaats te bezoeken?

Antwoord je ‘nee' op deze vraag, dan kan je dit bericht wegklikken. Heb je ‘ja' geantwoord, dan kan je zeker nog wat opsteken tijdens P&Oactueel congres Succesvol Werven op 26 maart aanstaande.

Dagvoorzitter Maurice de Hond legt die dag uit waarom het voor medewerkers belangrijk is om tijdens werktijd af en toe Marktplaats te bezoeken. Aan alle P&O-mensen die bovenstaande vraag met 'ja' hebben beantwoord, zal De Hond vast en zeker de volgende vragen stellen: 

1. Werkt uw organisatie nog met prikklokken?
2. Hebben medewerkers u wel eens gevraagd om alle werkgerelateerde websites die zij thuis op hun pc bezoeken te laten blokkeren door de IT-afdeling?
3. Als een medewerker op zijn werk komt met een krant onder zijn arm, vraagt u hem dan om de puzzel eruit te knippen en bij u in te leveren?
4. Wat is het verschil tussen 23 minuten op je werk uit het raam kijken of diezelfde tijd op internet surfen?
5. Worden uw medewerkers louter beoordeeld op hun geleverde prestaties?
6. Vertrouwt u uw werknemers?

Je voelt hem al aankomen: Maurice de Hond vindt het verbieden van Marktplaats typisch een voorbeeld van oude economie. Maurice is meer van de newconomy. Want er zijn altijd werkgevers waar je wel tijdens werktijd even op Hyves mag. En zeg nou zelf: waar zou jij liever willen werken?

Stefan Tibben | hoofdredacteur P&Oactueel en PuurP&O

Onlangs was ik te gast bij de Britse internetondernemer Jamie, pas 24 jaar oud. Jamie Murray Wells is net uit de schoolbanken en nu al een zeer succesvol en gerespecteerd ondernemer. Zelfs al meermalen in de prijzen gevallen. Net klaar met school startte hij vanuit de huiskamer van zijn ouders, 100 kilometer van Londen, de website Glasses Direct. Via deze site verkoopt hij brillen aan consumenten. 

 Dit klinkt allemaal vrij eenvoudig, maar Jamie doet het op een heel opvallende manier. Bij alles wat hij doet, ademt hij internet. Hij liet me een papieren brochure zien, die de verkoop via het net moet stimuleren. Als je een mooie bril op pagina 20 bekeek, werd je door die brochure vanzelf naar pagina 35 verwezen. "Vindt u deze bril mooi, dan vindt u de bril op pagina 35 ook vast iets." En via pagina 35 kom je vervolgens op pagina 40, waar de beststeller staat. Het boekje is doorspekt met 'interne verwijzingen'. Dit trucje, veelvuldig toepast in succesvolle webshops, past Jamie succesvol toe in print.

Reed Business wil e-publishing steeds verder ontwikkelen en onder meer de link tussen print en websites versterken. Deze Jamie-case zie ik als prachtig voorbeeld om inspiratie op te doen. Printuitgaven kunnen zo veel leren van de technieken die op internet worden gebruikt. Hoe blijft je lezer langer in het blad? Hoe verwijs je zo goed mogelijk door naar internet en andersom? De case van Jamie leert weer: meestal zijn de meest eenvoudige oplossingen de beste. Maar kom er maar eens op!

Roy Heiner is een gerenommeerd wedstrijdzeiler. Mét prachtige Zuid-Afrikaanse tongval sprak hij onlangs op de nieuwjaarsbijeenkomst van Recruiters United, de vakvereniging voor recruiters in Nederland.

Zijn speech ging over het werven van personeel en droeg de niet toevallige titel ‘Selecteren én aan boord houden.' Met de kwalificatie ‘personeel' doe je Heiner overigens tekort, want hij neemt eigenlijk alleen genoegen met toptalent. Dat moet ook wel, want in 2007 ging hij even de Ocean Race winnen. Had hij de hoofdsponsor beloofd.

Het toptalent dat nodig was om te winnen, werd overal ter wereld gerekruteerd. De ware toppers werden desnoods persoonlijk via satelliettelefoon midden op een oceaan gebeld en aan boord gehaald. Het verhaal was al mooi, maar en passant onthulde de zeezeiler een van de beste managementtrucs die ik in tijden heb gehoord.

De hoofdsponsor was gewend om hiërarchisch te denken. Terwijl Heiner een zo plat mogelijke teamorganisatie op papier had gezet, dacht de sponsor meer aan iets traditioneels: Joost is de baas van Koen, et cetera. Maar om een van de allerbelangrijkste zeilwedstrijden ter wereld te winnen, moet je buiten gebaande paden treden.

Heiner maakte op één A4-tje twee organisatieplaatjes: zijn eigen, platte, structuur en, op de andere kant, een hiërarchische variant ervan. ‘Als we op afspraak waren bij de sponsor, draaide we snel het A4-tje om.' Sponsor tevreden en Heiner won met zijn team de wedstrijd. Hij is niet alleen een topzeiler, Heiner is een topmanager.

Stefan Tibben, hoofdredacteur P&Oactueel | PuurP&O

Een magazine maken is geweldig, maar de kans is groot dat je in je eigen valkuilen trapt. Voor je het weet ben je met lopende-bandwerk bezig en dat maakt het werk er niet aantrekkelijker op. Telkens weer hetzelfde trucje uitvoeren wordt op den duur saai.

Neem nou covers maken, dat alleen kan al op duizend-en-een manieren. Of omgaan met freelancers, planning-strategie, budgetbeheer en balans brengen in vaste rubrieken. Heel verfrissend is het om het bladen maken eens met een helicopterview te bekijken.

Met veel plezier heb ik onlangs gedurende een half jaar de cursus Bladen maken voor gevorderden gevolgd. Dat is een initiatief van de Hogeschool Utrecht. Je kijkt in de cursus niet alleen naar teksten, maar veel breder. Kadans in kleurgebruik, ritme in het blad, goede aansluiting tussen site en blad, budgetbeheer, balans in rubrieken, stevige koppen, pakkende intro's en juridische aspecten die je tegen kunt komen. Uiteraard veel herkenning, maar ook nieuwe inzichten.

 

Natuurlijk gebruik je in het dagelijks werk vooral de bagage die je hebt meegekregen uit je studie en de leerervaringen op de werkvloer. Aan dat laatste heb je waarschijnlijk het meest. Maar een dergelijke cursus, Reed Business biedt alle mogelijkheden voor zelfontplooiing, doet letterlijk je ogen open. Die cursus in Utrecht is een echte aanrader.

Maarten Beernink

Hoofdredacteur Elsevier Retail